maandag, juni 19, 2006

Toch maar niet...



Het valt niet mee, zo'n cd....
Je weet het van te voren maar toch zijn de laatste loodjes altijd weer zwaar! Als dan de opnames klaar zijn en de edits gedaan , na meer dan een jaar wikken en wegen welke takes ermee door kunnen, dan begint de meerkeuzevraag van de mix. Gelukkig zijn we een trio, hoewel je daarmee ook aardig wat tracks kan volspelen. Maar we hebben het netjes gehouden en alles zo live(ly) mogelijk ingespeeld. Niet teveel toeters en bellen, rare effecten en moderne snufjes erbijhalen: uiteindelijk wil je het op de buhne zoveel mogelijk laten klinken zoals het op "de plaat"' staat. Het blijft een spannend proces waarbij je jezelf ongelofelijk tegenkomt. Vooral met keuzes maken , eindeloos keuzes maken en knopen doorhakken. Ik ben veel te perfectionistisch eigenlijk . Dat speelde me vroeger al parten bij het volbrengen van werkstukken en scripties. In dergelijke situaties denk ik vaak aan het gedicht wat mijn leraar Nederlands in 1970 ooit in mijn poesie album schreef:

Ik werd geboren met een aard die sterk vanzelf
uitgaat naar de kern van alle zaken
maar veel stond tussen mij in en mijn werk.
Groeiende, heb ik dat opzij gezet:
het werd al lichter, alle duisters braken.

(Henriette Roland Holst-van der Schalk)


De man heeft dat toen ontzettend goed gezien. Die tekst zou zo op de achterflap van de cd kunnen. Het is me op het lijf geschreven en zal wel mijn hele leven van toepassing blijven. Over teksten gesproken: dat is ook een hoofdstuk apart! De lay out van het boekje wat bij zo'n cd komt is sneller bedacht dan de inhoud geschreven. En dan de titel: ultieme kreet die de inhoud moet dekken! Je kunt moeilijk schrijven dat we spontaan wat bij elkaar geprogrammeerd hebben omdat we een uitnodiging voor een festival op Corsica hadden waar ze perce een programma met klezmerfidl wilden hebben..........gelukkig blijkt, dat mijn muzikale intuitie nog steeds te vertrouwen is en klinken de stukken die we spontaan en suite samenvoegden na twee jaar nog steeds frish en lebedig!
Maar ja , een titel.....???
Een tijd lang hanteerden we de jiddische vertaling van kiss my strings, welke Michael Alpert ons per email aangeleverd had. Uiteindelijk was " Kush mir in di Strunes" toch wel wat lang en kregen we gaandeweg iets teveel een beeld voor ogen van 3 achterwerken met een string, op de voorkant van de cd.........dus eind mei, toen ik in Zwitserland was voor de mastering van de opnames, hebben we papier en pen op tafel gelegd en als ons ook maar iets te binnen schoot, meteen genoteerd. Na ongeveer 3 Aviertjes , van boven tot beneden volgeschreven met alle mogelijke varianten op bessarabia en strings, kwam uiteindelijk stringeld klezmer als beste uit de bus. ( soort woordspeling van strings en strengeld klezmer). Helaas , toen ik dat een aantal dagen geleden voorlegde aan mijn klezmercollega, Martin van de Ven uit Toronto in een conversatie met Skype over internet (techniek staat voor niks tegenwoordig, nog even we kunnen voor een concert repeteren via de Skype ) stuurde hij als antwoord terug dat je "dan wel een plaatje op de cover moet publiceren van een stel verhangen klezmorim.................".

Toch maar niet dus!

Wat het wel wordt, blijft nog even geheim.

Verwachte release cd Monique Lansdorp String Trio : medio augustus 2006.

dinsdag, juni 06, 2006

Voorproefjes

Heel de dag achter de computer en de inspiratie houdt maar niet op. Nieuwe teksten, fotoverslagen, workshop organisatie. De werklust zit er goed in. Hier is een voorproefje van opnames van de zojuist gemixde CD met mijn String Trio.(International KlezmerStrings)
Mike Horowitz - gitaar en Laura Cesar - bas . Doodeng om het uiteindelijk "aan de wereld" openbaar te maken. Ben zoals altijd te critisch, maar er moet nu echt wat anders komt ie nooit af. Afijn, barst maar los, als je er wat van vindt:

Bessarabian Joc (trumpetviolin)
Blue Racenica (comp. Mike Horowitz)
Bucoviner Groove(based on Bucuviner Freylech)
Bass Freylikhs (featuring Laura Cesar)
Hora Me (comp. Mike Horowitz)
Gallitzianer Boogie(based on Galitzianer Tanz)

maandag, juni 05, 2006

Wijsheid



_________________________________

Monica, in vergelijking met de eeuwigheid
duurt het aardse leven slechts een korte tijd!
En wil je er iets van maken
dan zul je jezelf moeten haasten
om veel goed te doen voor je naasten!

Linden, 18-11-1966
meester Keijzers (hoofdonderwijzer lagere school)

____________________________

Meester Keijzers was een wijs man.
Hij was het prototype van een gedegen oude dorpsonderwijzer: streng doch rechtvaardig en met een gezonde dosis humor. Als hij lachte, gingen zijn borstelige wenkbrouwen een kilometer omhoog, zodat zijn gezicht een grappige scheve grijns kreeg. Hij stond meestal in de deuropening te roken of achter het raam met de enige juffrouw van de school te praten als wij speelkwartier hadden. Er waren namelijk maar 2 klassen: 1-2-3 ( juffrouw) en 4-5-6 (meester). Dat waren nog eens tijden, je kreeg les voor drie. Als meester lesgaf aan een van de drie klassen, moesten de andere twee klassen zelf aan iets werken. Maar ondertussen hoorde jewel waarover het ging! Ik heb veel van meester Keijzers geleerd, hij kon goed vertellen. Ook veel gelezen in die tijd. Vooral spannende jongensboeken. Alle delen van Pim Pandoer, Arendsoog , Lassie , De Vijf en nog oudere boeken die vast al een halve eeuw in de stoffige kast achterin de klas stonden. Soms kwam meneer pastoor langs om kathechismus-les te geven. Dan moesten we naast onze bank gaan staan en zeiden we in een soortement dreun: Daag mneeeer paaaastoor! (je vond het belachelijk maar je deed het toch). Afkijken was blieeken en als je wat moest vragen was het: oetoch of oemester..... De meester kon aardig zingen, we leerden in elk geval het hele repertoire van kerst tot sinterklaas en kun je nog zingen zing dan mee , gewoon uit het hoofd. Niks moderne beatbegeleiding, maar de meester op het harmonium. Een byzondere voorliefde had hij voor toneelstukjes van Ot en Sien. Ik herinner me nog goed dat we de dialogen zelf moesten schrijven met de zesde klas. De opvoering was in de gymzaal en kwam niet boven debutantengehalte uit, maar in mijn herinnering was het toen allemaal byzonder spannend. Geinspireerd door deze Ot & Sien- geschiedenis schreef ik voor mezelf een aflevering van Jazuster-Neezuster, wat in die tijd op de televisie draaide. Ik moet het nog ergens bewaard hebben. Wellicht volgt ooit een publicatie hiervan op dit blog......Kortom inspirerende tijden! Meester Keijzers was precies even oud als mijn vader en op dezelfde dag jarig, 4 mei. Een tijdje geleden kwam ik nog eens op de fiets door ons oude dorp, Groot-Linden en hoorde dat hij overleden was. Dat deed me meer dan ik kon vermoeden. Voor mij was hij een wijs man.


zaterdag, juni 03, 2006

Klarinetten en Gypsy Bruiloft





Gisteren heb ik de kortste bruiloft ooit gespeeld.
Het ging als volgt:
Eigenlijk had ik een vrije dag en afgesproken met Sevgin, een jonge roma-klarinettist uit Zeist om samen naar Dick van Ingen te gaan voor een reparatie aan een verbogen klarinetklep. Als violist heb ik vooral verstand van haren en snaren dus het duizelde me een beetje van al die moertjes, klepjes en andere ijzerwaren die ragfijn afgesteld dienen te worden om een klarinet aan de gang te houden. Maar vakbekwaam als Dick is, rommelde hij achteloos met vijl en boor en vispapier, al pratend over de laatste nieuwtjes (we kennen elkaar oa.van de wereldmuziek en een project voor mwb ) zat alles snel weer in elkaar geschroefd en toverde Sevgin een paar mooie Papasov-riedels uit zijn klarinet met rietje 3. Na nog wat handige tips over het gebruik van rieten, verliet ik het pand met een supercontente Sevgin. Ik gaf hem een slinger terug naar huis en liep nog even mee voor een kop koffie. Je komt daar niet makkelijk weg, want als er al een roma variant van a jiddische mame bestaat dan voldoet Sevgins moeder daar zeker aan! Terwijl in de huiskamer op de video de meest waanzinnige balkanconcerten met Ferus Mustafov en Ivo Papasov voorbij schoven, manifesteerden zich op de salontafel steeds meer lekkernijen als gebakken eieren , olijven met feta en overheerlijke worstjes. Ik kom duidelijk niet weg voor er van alles gegeten is. En passant blijkt oppeens dat erover een uur een bruiloft plaatsvindt waar Sevgin en zijn neefje, wat darbuka speelt, even acte de presence moeten geven. Eigenlijk zien ze het niet helemaal zitten om de klus met zijn 2jen te doen oa. ook doordat de bruidsfamilie servisch is en er dus wel kolo gevraagd zal worden. Of ik toch niet even mijn viool wil ophalen in Utrecht?
Afijn vooruit, moet kunnen. De dag begint een onvermijdelijk balkan-programma-gevoel te vertonen, en ik besloot om daar maar verder geen tegenwicht meer aan te geven, want de ervaring leert dat dat een verloren zaak is! Kort daarna stuurde ik mijn bolide volgeladen, (moeders naast me , druk aan het mobiel en klarinet en darbuka op volle sterkte in bedrijf achterin de bak) het spitsverkeer van Zeist in terwijl ik mijn spiegels angstvallig in de gaten hield - op hoop van zegen - om geen politie tegen te komen, aangezien ik grijs kenteken rijd.
Bij het stadhuis tegenover Figi (weer eens wat anders als in Figi) stond inderdaad een feestelijke trouwgroep - met op de achtergrond servische muziek vanuit een gettoblaster - te wachten op verzameling voor vertrek.
Dus: auto stoppen, spelende muzikanten uitladen, snel verderop parkeren en gewapend met viool terug naar stadhuis. Aldaar is de dames-Cocek reeds in volle gang en wapperen de euroflappen om onze oren. Helaas, de vreugde is - voor beide partijen - maar van korte duur want het gezelschap verdwijnt alras in de auto op weg naar het volgende programmapunt.
Als we een kwartier hebben gespeeld is het lang......en de buit onverwacht leuk! (toch nog honderd euro). Wat een ongelofelijk verschil met de soms zunige lastminute-sluitpost-afspraken die ik in mijn carriere af en toe meemaak op Nederlandse bruiloften!

De zon scheen die dag eindelijk weer eens. Het muziekantenleven heeft ook zo zijn goede zijden.

vrijdag, juni 02, 2006

Workalcoholic

" Kleine zelfstandige zijn, heeft zo zijn voordelen, en ja het geeft af en toe ook een verschrikkelijke hoop werk, waar ik als muzikant absoluut niet van gecharmeerd kan zijn! Daar ik inwoner van Nederland ben, moet ik me voegen naar de Nederlandse burocratie en die is niet misselijk! Vandaag was weer zo'n dag, achter de computer, door de post, aan de telefoon. Met flinke koppen koffie, zwom ik door de papierwinkel naar een naderend einde. Hoewel, ik maak me weinig illussies: de onderkant van de stapel blijkt - net als bij Esscher - steeds weer de bovenkant te zijn. Gek he? Een goed glas wijn wil dan wel eens helpen!"

Er is nog niets veranderd. Vandaag was net zo'n dag. Dit schreef ik al eens in een eerdere blog (17.09.04) welke helaas niet meer toegankelijk is (gebloggeerd?) Wel vond ik een aantal reisverslagen terug, die ik graag voor mezelf wil vasthouden, want ik heb de neiging om dingen snel weer te vergeten. Ik zal ze later hier nog eens her-publiceren om mijn selectief geheugen op te frissen.

Album

_______________________________

Je bent nu negen jaren
en hebt prachtig lange haren!
Op school gaat alles goed,
maar - wat je het liefste doet?
Spelen! met tonen hoog en laag
Spelen! met noten, vlug of traag
Toch weet je nog van geen tonica.
Dat dat komt pas later, hoor Monica!
Ook zonder dat heb je muziek in je hart
En klinken je fantasietjes nooit verward.
Kind, behoud die liefde tot het Rijk der Tonen,
Het is een levenslange rijkdom, daar te mogen wonen.

Gesine Boltjes-Popping (musicologe, pianiste)
gedichtenboekje 1965


__________________________________________

Altijd bewaard, laatst weer teruggevonden en eens doorgeneusd.
Er staan gedichten in van groot en klein formaat. Na al die jaren ken ik een aantal nog steeds uit mij hoofd. Ze zijn vaak raak geschreven en me daarom erg dierbaar. Raadgevingen voor het leven!

donderdag, januari 19, 2006

Toch maar niet

Het valt niet mee, zo'n cd....
Je weet het van te voren maar toch zijn de laatste loodjes altijd weer zwaar! Als dan de opnames klaar zijn en de edits gedaan , na meer dan een jaar wikken en wegen welke takes ermee door kunnen, dan begint de meerkeuzevraag van de mix. Gelukkig zijn we een trio, hoewel je daarmee ook aardig wat tracks kan volspelen. Maar we hebben het netjes gehouden en alles zo live(ly) mogelijk ingespeeld. Niet teveel toeters en bellen, rare effecten en moderne snufjes erbijhalen: uiteindelijk wil je het op de buhne zoveel mogelijk laten klinken zoals het op "de plaat"' staat. Het blijft een spannend proces waarbij je jezelf ongelofelijk tegenkomt. Vooral met keuzes maken , eindeloos keuzes maken en knopen doorhakken. Ik ben veel te perfectionistisch eigenlijk . Dat speelde me vroeger al parten bij het volbrengen van werkstukken en scripties. In dergelijke situaties denk ik vaak aan het gedicht wat mijn leraar Nederlands in 1970 ooit in mijn poesie album schreef:

Ik werd geboren met een aard die sterk vanzelf
uitgaat naar de kern van alle zaken
maar veel stond tussen mij in en mijn werk.
Groeiende, heb ik dat opzij gezet:
het werd al lichter, alle duisters braken.

(Henriette Roland Holst-van der Schalk)


De man heeft dat toen ontzettend goed gezien. Die tekst zou zo op de achterflap van de cd kunnen. Het is me op het lijf geschreven en zal wel mijn hele leven van toepassing blijven.Over teksten gesproken: dat is ook een hoofdstuk apart! De lay out van het boekje wat bij zo'n cd komt is sneller bedacht dan de inhoud geschreven. En dan de titel: ultieme kreet die de inhoud moet dekken! Je kunt moeilijk schrijven dat we spontaan wat bij elkaar geprogrammeerd hebben omdat we een uitnodiging voor een festival op Corsica hadden waar ze klezmerfidl wilden hebben.......gelukkig blijkt, dat mijn muzikale intuitie nog steeds te vertrouwen is en klinken de stukken die we spontaan en suite samenvoegden na twee jaar nog steeds frish en lebedig! Maar ja , een titel.....??? Een tijd lang hanteerden we de jiddische vertaling van kiss my strings, welke Michael Alpert ons per email aangeleverd had. Uiteindelijk was " Kush mir in di Strunes" toch wel wat lang en kregen we gaandeweg iets teveel een beeld voor ogen van 3 achterwerken met een string, op de voorkant van de cd.........dus eind mei, toen ik in Zwitserland was voor de mastering van de opnames, hebben we papier en pen op tafel gelegd en als ons ook maar iets te binnen schoot, meteen genoteerd. Na ongeveer 3 Aviertjes , van boven tot beneden volgeschreven met alle mogelijke varianten op bessarabia en strings , kwam uiteindelijk stringeld klezmer als beste uit de bus. ( soort woordspeling van strings en strengeld klezmer). Helaas , toen ik dat een aantal dagen geleden tijdens een chat op internet, voorlegde aan mijn klezmercollega, Martin van de Ven uit Toronto (techniek staat voor niks tegenwoordig, nog even en we kunnen repeteren via Skype) , stuurde hij als antwoord terug dat je "dan wel een plaatje op de cover moet doen van een stel verhangen klezmorim.................".

Toch maar niet dus!

Wat het wel wordt, blijft nog even geheim.

Verwachte release cd Monique Lansdorp String Trio : medio augustus 2006.